Alles Pedagogie

Mijn buik doet pijn, mama

Mijn buik doet pijn, mama

Uit onderzoek blijkt dat tot 30% van de minderjarigen geregeld
onverklaarbare pijnklachten heeft. Ons maag-darmstelsel is een van de
meest bezenuwde lichaamsdelen en dat laat zich bij stress dan ook
voelen: overgeven, buikklachten, maagzweren… Naar schatting 90% van
alle buikpijn zou een psychologische oorzaak hebben (Driesen, 2009).


Wanneer kinderen stress ervaren, zich onveilig voelen, overprikkeld zijn,
gaan ze ‘tijdelijk buiten gebruik’. Omdat ze dan niet (helemaal) zichzelf
kunnen zijn, is de kans ook groot dat ze lichamelijke klachten krijgen,
zoals buikpijn, hoofdpijn of moeheid. Het klopt niet dat kinderen die
klagen over buikpijn dit verzinnen: ze voelen ook werkelijk pijn.


Sommige kinderen willen hun emoties vaak ‘overcontroleren’. Dit kan
gepaard gaan met psychosomatische klachten: klachten waarbij dokters
geen aantoonbare lichamelijke oorzaak kunnen vinden. Het is belangrijk
om je kind dan toch te geloven. De opeenstapeling van spanning, stress of
andere (onverwerkte) gevoelens wordt dan via het lichaam geuit, vaak in
de vorm van hoofd- en buikpijn.


Als je kind regelmatig last heeft van fysieke ongemakken, ga dan naar de
huisarts om fysieke oorzaken uit te sluiten. Het is voor je kind heel
belangrijk dat het wel geloofd wordt, ook al vindt de dokter geen fysieke
oorzaak. Stel je kind in dit geval vooral gerust door bijvoorbeeld te zeggen
‘gelukkig maar, daar hoeven we ons geen zorgen over te maken’.


Is er geen lichamelijke oorzaak, praat dan met je kind en stel vragen,
zonder een dwingend en pasklaar antwoord te verwachten (dus niet
‘Waarom heb je alweer buikpijn?’ maar ‘Wat maakt dat je buikpijn terug is
gekomen?’). Je zult merken dat je op die manier meer kans hebt om te
ontdekken welke gevoelens er mogelijk aan de basis van de klachten
liggen. Het is een goed idee om dit gevoel een plaats te geven door het te
benoemen of erover te praten met je kind. Fysieke klachten die geen
fysieke oorzaak hebben, verdwijnen namelijk niet spontaan.


Wanneer je kind je vertelt dat het buikpijn heeft, kun je proberen te
achterhalen wat zou kunnen helpen, zonder zelf met een oplossing te
komen. Je kunt bijvoorbeeld de volgende vraag stellen: ‘Wat zou ervoor
kunnen zorgen dat je minder buikpijn zou hebben?’ Kinderen raken sneller
van hun pijn af als ze leren met stress om te gaan of
ontspanningstechnieken hanteren.


Ga mee in het verhaal van je kind, met het oog op een constructieve
oplossing. Je kind kan bijvoorbeeld zeggen dat het zou helpen om niet
naar school te gaan, om thuis te blijven van een feest. In veel situaties is
dit niet de beste oplossing, ook al zou je kind niets liever willen. Je zult
dan verder moeten zoeken naar de eigenlijke oorzaak, naar hoe het komt
dat je kind niet naar school wil. Stel daarbij wederom geen ‘waarom’-
vragen, maar gebruik eerder ‘hoe komt het dat…?’ of ‘wat maakt dat…?’.
‘Waarom’-vragen geven de indruk dat je kind zich moet verantwoorden.
‘Hoe komt het dat…?’ of ‘Wat maakt dat…?’ nodigt eerder uit tot het
vertellen van een verhaal zonder dwang. Wanneer je een oorzaak kunt
vinden, kun je ook verder zoeken naar mogelijke oplossingen. Wanneer je
een gevoel tegenkomt, kun je dit het best erkennen.


Driesen, L. (2009). Mama, mijn buik doet pijn. Antwerpen: Garant.

Steven Gielis is lector orthopedagogie en de bezieler van ZITDAZO, een community die ouders samenbrengt en opleidingen en trainingen organiseert rond thema’s als weerbaarheid, pesten en hoogsensitiviteit. Hij is auteur van o.a. “Opvoeden tot zelfvertrouwen” en “Ik ben goud waard”. Een ideale columnist voor Parc Magazine hoor ik u denken, en inderdaad, de volgende weken kan u hier columns vinden die inspireren en inzicht geven in de wonderlijke wereld van opvoeden, kinderen, ouders, pedagogie en persoonlijk welzijn. Veel leesgenot!!! 

Ontdek meer hier: