Eline Snel is een vrouw naar mijn hart. Ze is erg gepassioneerd door mindfulness. Ze vroeg zich af wat de effecten van mindfulness zouden zijn op een kinderbrein. Daarom is ze oefeningen beginnen ontwikkelen om kinderen minder stress te laten ervaren, waardoor ze veel meer welzijn, geluk en zelfzekerheid ervaren.

Een basisschool in een dorpje in Nederland kreeg het eerste exemplaar van “Stil zitten als een kikker” aangereikt in een stapeltje A4’tjes. Met prachtige oefeningen die tot zeer gunstige resultaten leidden, werd dit boekje met grote gretigheid gekopieerd en doorgegeven.  

Vele jaren later is het een boek dat meer dan 1 miljoen keer over de toonbank is gegaan. Eline Snel runt een opleidingscentrum, alwaar zij vele leraars opleidt die haar mindfulness technieken inzetten voor onze toekomst.

Onze kinderen.

Eline werkt samen met topuniversiteiten die alle gunstige resultaten bevestigen door hun vele studies. Luister en geniet van deze geweldige vrouw in het volgende filmpje:

(zie onder het filmpje voor de uitgeschreven tekst)  

Ik ben zo’n 30 jaar geleden begonnen om aandachtstrainingen te geven – mindfulness trainingen – om mensen meer bewust te laten worden van hun lichaam, hun eigen behoefte, hun gedachten, hun gevoelens, en dat ook onder woorden te brengen. En ook om mensen te leren wat meer compassie met zichzelf te hebben. Het is een half uurtje per week een training die altijd een verhaaltje heeft, een meditatie in de vorm van stilzitten als een kikker en bewegingsoefeningen, een soort yoga-oefeningen.

In het begin moeten ze daaraan wennen, want dat hebben ze nog nooit gedaan. Als wij nog nooit iets gedaan hebben dan ga je er eerst maar eens over denken: Wat is dit en euhm… Het is onwennig, dus een paar kinderen houden hun ogen open en dat is prima, dat is ook goed, dat staat ook in de meditatie, daar zeggen we: Je kunt je ogen dicht doen, of een beetje open laten, doe maar wat jij fijn vindt.

En na 3 lessen heeft vrijwel ieder kind z’n ogen dicht en zitten ze in contact met hun binnenwereld, in contact met de adem, dat wat ze geleerd hebben van de kikker, dat die heel stil kan zitten, en dat je af en toe merkt dat je gedachten nog wel naar het vriendje gaan waarmee je op een verjaardagsfeestje bent geweest, of dat je straks vakantie hebt, of dat je weer naar school moet… En dan merken ze dat ze ook weer terug kunnen naar de beweging van de adem in hun buik. Want in je buik zitten geen gedachten.

We gebruiken de ‘spreeksteen’: als kinderen iets willen zeggen, gebruiken ze de ‘spreeksteen’. En de ‘spreeksteen’ is een teken dat de hele klas luistert naar wat één kind te vertellen heeft. Als jij de ‘spreeksteen’ hebt, mag jij het zeggen, iedereen luistert, is stil.

Dat meisje vroeg steeds de ‘spreeksteen’, maar zei nooit wat, dus de hele klas zei tegen mij: Juf, geef haar niet meer de spreeksteen, geef die spreeksteen maar aan mij, want ik kan veel beter vertellen wat ik wil zeggen. Ik bleef die ‘spreeksteen’ aan haar geven, en ze pakte hem, ze voelde hem, en zei nooit iets… En ik heb dat 8 lessen volgehouden, haar de kans gevend iets te zeggen wanneer zij er klaar voor was. In de 8ste les kreeg ze weer die ‘spreeksteen’ en toen begon ze te praten. En dat was voor mij een teken om gewoon te wachten tot een kind klaar is om iets te zeggen en niet meteen te verwachten dat iedereen maar praat omdat ik dat vraag.

Ze vinden het fijn om te doen, ook omdat ze zich herinneren hoe fijn het is om gewoon rustig en kalm te zijn. Dus dat natuurlijke talent voor aandacht, dat raken we langzaam, als we opgroeien, kwijt. Maar kinderen weten zich dat nog heel goed te herinneren, hoe fijn dat is, hoe het is om jezelf te zijn. En tijdens de aandachtstrainingen, de ‘kikkerlessen’, zoals zij het altijd zelf noemen, voelen ze datzelfde gevoel weer terug.

Eigenlijk vind ik het belangrijk om te zeggen dat we als kind allemaal hetzelfde hebben nodig gehad, namelijk het vertrouwen van onze ouders, dat we goed zijn zoals we zijn. Ja, er kan hier en daar wat bijgeschaafd worden in ons gedrag misschien, maar in wezen, zijn we goed zoals we zijn. Dat is wat op het ogenblik een beetje vergeten wordt. Alles moet sneller, beter, hogere scores, we worden getest op onze intelligentie, maar dat is niet waar het helemaal om draait. Het is een klein onderdeel, en misschien wel een belangrijk onderdeel, maar ik zou willen zeggen dat kinderen het meeste jou vertrouwen, als ouder jou nodig hebben om op te kunnen groeien. Vertrouwen, dat ze lief genoeg zijn, dat ze leuk genoeg zijn, dat ze slim genoeg zijn, om in het leven te kunnen worden wie ze al heel lang zijn.

Als je leraar bent, ga naar www.elinesnel.com en laat u inspireren door haar prachtige inzichten, heldere oefeningen en bovenal door haar groot hart.

De vrolijke pedagoog groet u.